สุนัขเรียนรู้ที่จะนั่งรถบัสเพื่อขายชาบูร์มาด้วยตัวเองได้อย่างไร

ฉันเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับความฉลาดของสุนัขมามากมาย แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันมีโอกาสได้สัมผัสด้วยตัวเอง บังเอิญได้นั่งรถบัสกับผู้โดยสารที่ค่อนข้างแปลกคนหนึ่ง

ผู้โดยสารตามท้าย

ฉันอยู่ใกล้ที่ทำงาน เลยไม่ค่อยได้ใช้ระบบขนส่งสาธารณะเท่าไหร่ แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันได้รับมอบหมายให้ไปส่งเอกสารที่อีกฝั่งของเมือง ฉันเลยขึ้นรถบัส ที่ป้ายถัดไป มีสุนัขตัวหนึ่งเดินตามผู้โดยสารคนอื่น ๆ บนรถไปด้วย มันดูเหมือนสุนัขพันธุ์ผสม แต่สะอาดและมีปลอกคอ สุนัขตัวนั้นเดินอย่างมีเลศนัยไปที่ท้ายรถและนั่งลงอย่างสบาย ๆ ใต้ที่นั่งว่าง ๆ

เจ้าตูบดูสงบนิ่งแต่ก็จดจ่อ ราวกับกำลังฟังอะไรบางอย่าง เมื่อประกาศป้าย "Victory Park" ออกมา เจ้าตูบก็รีบวิ่งออกมาจากใต้ที่นั่งและลงจากรถบัสตามลำดับคิว

ไม่มีอะไรผิดปกติ

ฉันค่อนข้างประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น และถึงขั้นพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่ฉันได้ยินเสียงผู้โดยสารคนอื่นๆ เริ่มพูดคุยกันอย่างชัดเจน บางคนชมสุนัขที่ฉลาด บางคนบ่นว่าสัตว์ไม่ควรอยู่บนระบบขนส่งสาธารณะ และบางคนก็อธิบายพฤติกรรมของสุนัขด้วยตัวเอง

แต่ปรากฏว่าผู้โดยสารบางคนกลับไม่แปลกใจเลยที่เห็นผู้โดยสารขนฟูบนรถบัส พนักงานเก็บค่าโดยสารที่เป็นมิตรและช่างพูดอธิบายว่าสุนัขตัวนี้มาวิ่งตามเส้นทางของเธอแทบทุกวันเว้นวัน ปรากฏว่ามีร้านขายชาบูอยู่ใกล้ป้ายที่สุนัขลง และพวกเขาก็ให้อาหารสัตว์อยู่ตรงนั้น

สมาร์ทเร็กซ์

ปรากฏว่าผู้โดยสารขนปุยคนนั้นชื่อเร็กซ์ เขาเคยนั่งรถมาสองสามครั้งกับเจ้าของที่เป็นแฟนอาหารฟาสต์ฟู้ดตะวันออกกลาง ทุกครั้งที่เขาพาเร็กซ์ไปที่ร้านชาวาร์มา พนักงานจะให้อาหารเจ้าหมาน้อยน่ารักตัวนี้ ซึ่งมันจะยืนด้วยขาหลังเมื่อได้กลิ่นเนื้อ

วันหนึ่ง ขณะที่เจ้าของร้านกับเร็กซ์กำลังรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชายคนนั้นถูกเรียกจากที่ทำงาน ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะร้ายแรง เพราะชายคนนั้นมัวแต่เพลินจนพลาดรถเมล์ แต่เร็กซ์ไม่ได้พลาด

สุนัขแสนฉลาดตัวนี้ เดินตามเจ้าของไปโดยไม่ใส่สายจูง รีบขึ้นรถบัส มาถึงป้ายที่ถูกต้อง ได้ขนมมาเยอะ แล้วก็กลับมาอย่างปลอดภัย ดูเหมือนว่าเร็กซ์จะชอบเดินทางคนเดียวมากจนไม่ยอมอยู่บ้านในขณะที่เจ้าของกำลังยุ่งอยู่ ในที่สุด ชายคนนั้นก็ยอมตามแรงกระตุ้นของสุนัขและเริ่มปล่อยมันไป เพราะยังไงเจ้าตูบก็ฉลาด เขาจะหาทางและยืนหยัดด้วยตัวเองให้ได้

ประชาชนต่างตกตะลึง

เมื่อคนขับรถเมล์เล่าเรื่องจบ บทสนทนาก็ดำเนินต่อไป ผู้โดยสารต่างประหลาดใจกับความฉลาดของสุนัข เพราะการจำว่าต้องลงป้ายไหนนั้นไม่เพียงพอ อีกอย่างคือต้องขึ้นรถให้ถูกคันด้วย น่าเสียดายที่ฉันไม่รู้ว่าผู้โดยสารคนอื่นๆ สรุปว่าอย่างไร เพราะรถจอดเทียบป้ายที่ฉันจอดโดยไม่มีใครสังเกตเห็น ฉันจึงต้องลงจากรถ แต่สิ่งที่ฉันเห็นและได้ยิน ทำให้ฉันพูดไม่ออกเลย เล่าเรื่องของเร็กซ์ให้ทุกคนที่ฉันรู้จักฟัง