ป้าลิวบา เพื่อนบ้านของฉันอาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ฉันมักจะแวะไปเยี่ยมเธออยู่บ่อยๆ ไม่ว่าจะไปดื่มชา ซื้อนมให้ หรือไม่ก็ไปซื้อยา ฉันคงไม่บอกว่าเธอเหงามากหรอก เธอมีลูกสาว แต่เธอแต่งงานมานานแล้วและย้ายไปอยู่ต่างประเทศ เธอโทรหาแม่ทาง Skype และบางครั้งก็ส่งของมาให้ ครั้งสุดท้ายที่เธอมาเยี่ยมเมื่อสามปีก่อน เธอให้ลูกแมวแก่ป้าลิวบาเพื่อที่เธอจะได้ไม่เหงา มันกลายเป็นของขวัญที่ได้ผลดีมาก เพื่อนบ้านของฉันรักแมวบริติชชอร์ตแฮร์ตัวโปรดของเธอมาก แมวตัวนี้เข้ากับเธอได้อย่างลงตัว สงบ อ่อนโยน และสวยมาก
มูเซียมักจะนั่งข้างพี่เลี้ยงริมหน้าต่าง มองดูทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสนาม นั่นเป็นสิ่งเดียวที่พวกเธอเชื่อมต่อกับโลกภายนอก ทุกครั้งที่ฉันนำของขวัญไปให้ป้าลิวบา ฉันก็จะเตรียมขนมให้แมวด้วยเสมอ และด้วยความขอบคุณ เธอจะปีนขึ้นมาบนตักฉัน ส่งเสียงครางเบาๆ และคลอเคลียฉัน หลังจากนั้นไม่กี่นาที เธอก็จะกระโดดลงมาและปีนขึ้นไปในอ้อมกอดของเพื่อนบ้าน พูดง่ายๆ ก็คือเธอเป็นสัตว์เลี้ยงที่สมบูรณ์แบบ ซื่อสัตย์ และอดทน
คืนหนึ่ง ป้าลิวบาโทรมาหาฉัน กลั้นสะอื้นไว้แทบไม่ไหว บอกว่าแมวของป้าชื่อมูเซียกำลังจะตาย นอนร้องกรี๊ดอยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่ง คงจะโดนปลาที่ฉันพาไปวางยาพิษแน่ๆ ฉันนึกขึ้นได้ว่ามีคลินิกสัตวแพทย์เปิด 24 ชั่วโมงอยู่ใกล้ๆ ฉันเลยคว้าตัวป้าลิวบาที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นไว้ แล้วเธอก็คว้าตัวมูเซียที่กำลังกรีดร้อง แล้วเราก็รีบไปหาสัตวแพทย์ "คุณหมอครับ แมวของฉันกำลังจะตาย ช่วยด้วย!" เพื่อนบ้านคร่ำครวญเมื่อเรามาถึงโรงพยาบาล คุณหมอมองแมวอย่างรวดเร็ว พาเราออกไป และบอกให้รอ เพื่อนบ้านสงบลงได้เล็กน้อยแล้วขอโทษที่รบกวนฉันกลางดึก แล้วส่งฉันกลับบ้าน พร้อมกับสัญญาว่าจะเล่าให้ฟังว่าเรื่องทั้งหมดจบลงอย่างไรในตอนเช้า
เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ยังคงรอโทรศัพท์จากเพื่อนบ้าน ฉันจึงตัดสินใจไปหาเธอด้วยตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นเปิดประตู เธอไม่ร้องไห้อีกต่อไป แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง มูเซียก็ไม่วิ่งออกมาทักทายฉันเช่นกัน ฉันคิดไปเองว่าคงแย่ แทนที่จะพูดว่า "สวัสดี" ฉันกลับมองเพื่อนบ้านอย่างสงสัย เธอผายมือเรียกให้ฉันเข้าไปข้างในและพาฉันเข้าไปในห้อง มูเซียนอนอยู่ในกล่องกระดาษข้างเตียง บนกองผ้าขนหนู ยังมีชีวิตอยู่! และข้างๆ เธอ ลูกแมวแรกเกิดสองตัวกำลังวิ่งพล่าน ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ส่วนป้าลิวบาก็เช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า "ป้ากลัวจังเลย! ฉันคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงถ้าไม่มีลูกแมว! แล้วป้าโจรนั่นก็เป็นแบบนั้น! ป้าตัดสินใจทำให้ฉันมีความสุข!" ผู้หญิงคนนั้นเล่าให้ฉันฟังว่าครึ่งชั่วโมงหลังจากที่ฉันออกจากคลินิก สัตวแพทย์ก็พาเธอเข้าไปในห้องและอธิบาย "เหตุผล" ว่าทำไมสัตว์เลี้ยงถึงทำให้เจ้าของของเธอกลัวมากขนาดนี้
ปรากฏว่ามูเซียไม่ใช่แมวอ้วนๆ ขี้เกียจติดบ้านเลยสักนิด แต่กลับเป็นแมวขี้เล่นซุกซนที่นั่งเฝ้าเท้าเจ้าของตอนกลางวัน และแอบออกไปเดินเล่นนอกหน้าต่างตอนกลางคืน เช้าตรู่ เธอจะกลับบ้านตอนที่เจ้าของยังหลับอยู่ สาเหตุที่ทำให้น้ำหนักขึ้นกะทันหันไม่ใช่เพราะใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้าน แต่เป็นเพราะการตั้งครรภ์ต่างหาก และไม่มีพิษภัยใดๆ มูเซียตัดสินใจคลอดลูกทันที ตอนนี้ป้าลิวบามีแมวเต็มบ้านในอพาร์ตเมนต์ของเธอ เธอไม่มีวันเบื่อแมวพวกนี้แน่นอน
